Sączów to bardzo stara miejscowość. Jej początki sięgają nawet XIII wieku. W tym dziale zamieszczamy streszczony fragment naszej historii.

Tesk pochodzi z "Informatora Gminnego". Autor korzystał z następujących materiałów źródłowych:

- książka Mariana Kantora Mirskiego "Z przeszłością Zagłębia Dąbrowskiego i okolicy" - Sosnowiec 1932r.

- kronika Gminy Bobrowniki 

- zapiski mieszkańców Sączowa

- archiwum Urzędu Stanu Cywilnego w Bobrownikach.

Na południowym zboczu wału górskiego, zaczynającego się nad Brynicą, a kończącego się na Łubiance w odległości  17 km na północny zachód od Będzina leży Sączów.

 Początki wioski sięgają prawdopodobnie czasów Bolesława Chrobrego. Aby to prawdopodobieństwo uzasadnić, należy się zapoznać z nazwą osady i zmianami, jakim uległa z biegiem czasu.

Pierwsza nazwa osady, która pojawiła się w piśmiennictwie to Sondczow, w początkach XV wieku zwie się Sandczow, a około 1460r. pojawia się nazwa Sondczów, wreszcie na początku XVIII wieku Sączów. W początkowej nazwie wioski tkwi  źródło słów sond, sąd, co może sugerować, że założycielem osady był Sądek, rycerz Bolesława Chrobrego. Istniał jeszcze inny sąd względnie Sądek w latach 1113 - 1125, który jest wymieniony w albumie konfraterii klasztoru lubańskiego, a należący do rodu Odrowążów.

Niegdyś obszar wioski był większy od dzisiejszego. Do Sączowa należała osada leśna Osie (dzisiejsze Ossy) leżąca na lewym brzegu Ossy (dopływ Brynicy). Na stronie południowej wśród borów dawnej puszczy zwanej Świerklaniec, wnidniała sadyba bartnicza Pustki (późniejszy Wymysłów). 

O pierwszych dziedzicach wioski nic nie wiadomo. W XV wieku biskupi krakowscy posiadali tu znaczne obszary ziemi, tzw. role poświętne, na których siedzieli kmiecie świątnicy, co dowodzi, że przed wiekiem XV część Sączowa była wsią kościelną.

 Wioska uczestniczyła w wielu zdarzeniach dziejowych. W roku 1320 po krwawej bitwie podSiewierzem, Władysław Łokietek pędząc za rozgromionymi ślązakami dotarł aż pod Sączów, tutaj odpoczywał wraz ze swoimi wojskami kilka godzin. W czasie najazdu na Siewierzczyznę braci Wacława - Księcia Cieszyńskiego - niezadowolonych ze sprzedaży Księstwa Siewierskiego, wioska została spalona i zrabowana, miało to miejsce w roku 1445. Podobnemu najazdowi uległa wioska w 1655 roku, gdy ciągnącęły tędy wojska szwedzkie Hardfelda. W dniu 24 listopada 1809 roku napadła na Sączów banda ostrzyków sfromowana przez Jana Mordelskiego, dezertera z gwardii narodowej. Banda wpadłszy do wioski zabierała się do rabunku, lecz natrafiwszy na niespodziewany opór mieszkańców - rozbiegła się w popłochu po lasach. W wypadkach roku 1831 wioska również miała swój udział, bo dobrowolnie i bez żadnego nakazu dostarczała żywność do Częstochowy na użytek wojska polskiego, zaś w czasie powstania w 1863 roku, była przez pewien czas przytuliskiem rozbitków, którzy przedzierali się na sląski uchodziec przed Moskalami.

 W roku 1224 Iwo Odrowąż biskup krakowski funduje kościół i parafię wiosce (nasuwa to przypuszczenie, że ta fundacja wypływała z chęci udostojnienia siedziby krewniaków Iwonowych, czyli Odrowążów). Od tego też roku Sączów stanowi samodzielną parafię, znacznie rozleglejszą od obecnej. Pierwszy kościół stał we wschodniej części wioski przy drodze wiodącej do Myszkowic. Kościół ten zbudowany z modrzewia spłonął przy końcu XIV wieku. Na jegmo miejsce zbudowano nowy z białego polnego kamienia poswięcając go św. Jakubowi. W tym miejscu dotrwał do połowy XIX wieku. Nowy kościół na miejscu gdzie stoi do dzisiaj, wybudowano w roku 1792. Kościół został konserwowany w 1875 roku przez biskupa kieleckiego Tomasza Kulińskiego. Restaurowany i powiększany po I wojnie światowej stanowił i stanowi źródło wiary, wspólnoty i kultury.

 Około roku 1810otwarto w Sączowie kopalnię rudy żelaznej, która dotrwała do roku 1865. Prócz tego istniała w roku 1824 we wschodniej części osady kopalnia glinki ogniotrwałej. W roku 1887 wieś liczyła 864 mieszkańców, w roku 1896 - 932, w roku 1925 - 1085, a w roku 1939 ilość ta wzrosła do 1251. Liczba budynków w roku 1939 sięgała 200. W 1913 roku założono Ochotniczą Straż Pożarn, a w roku 1932 - Koło Gospodyń Wiejskich.

W okresie II wojny światowej - w roku 1940 utworzono Gminę Sączów. W jej skład weszły wioski: Celiny, Myszkowice, Niezdara, Ossy, Ożarowice, Pyrzowice, Sączów, Siemonia, Tąpkowice, Twardowice. W wyniku zmian administracyjnych od 1 stycznia 1955 roku utworzono Gromadzką Radę Narodową w Siemonii wraz z przynależnymi jej wsiami (Myszkowice, Twardowice) weszła ponownie w skład GRN w Sączowie. Kolejne zmiany administracyjne związane były z utworzeniem gmin. Z dniem 1 stycznia 1973 roku wieś Sączów weszła w skład Gminy Bobroniki. W roku 1975 zlikwidowane zostały powiaty, w tym powiat Będziński, do którego wcześniej należały miejscowości wchodzące w skład Gromadzkiej Rady Narodowej w Sączowie.

Z dniem 1 stycznia 1999 roku ponownie utworzono powiaty jako odrębne jednostki samorządu terytorialnego. Miasto Będzin stało się siedzibą powiatu będzińskiego. W skład tego powiatu wchodzą: miasta: Będzin, Czeladź, Siewierz, Sławków, Wojkowice; gminy: Bobrowniki, Mierzęcice, Psary.